zaterdag, april 30, 2016

Ouattara Watts


























Ouattara Watts in his garage-like studio, located in an industrial part of Brooklyn between Williamsburg and Bushwick. (bron: Cool Hunting)

> Ouattara Watts

vrijdag, april 29, 2016

(werk)


Harke Kazemier: David's house, 2016.
olie, potlood en balpen op doek, 150 x 150 cm.

> Harke Kazemier
> Harke Kazemier | facebook

Juul van den Heuvel










Atelier van Juul van den Heuvel, Amsterdam, 2011. (bron: Amsterdam Next)

In het weekend van 21 en 22 mei doet Juul van de Heuvel mee aan de Open Ateliers Oost in het Oostelijk Haven- en Cruquiusgebied in Amsterdam (hk).

> Juul van de Heuvel

Franz West #4


Franz West in his studio, 2009. (bron: noever design, foto: Markus Roessle)

Franz West #3








Franz West's studio.

"....
I often come to your studio and when you are painting your sculptures I have the impression that there are in fact a few rules you follow. If possible, not to concentrate, in other words to find processes where one is unconcentrated, where you disturb yourself or let yourself be disturbed. No composition, because the objects are constantly being turned as you paint so that an overview is impossible. While the moment of concentration, the growth of a composition is central for many artists, in your case it is rather the opposite.

For me it works like this: the less concentrated the better. I can do almost nothing if I want to do it with my will … and that has taken me years. When I imagine a form or a colour on a sculpture, and then realise it, the whole thing turns out badly. I have to have some paint on my brush and then paint somewhere with the brush, and then something comes out of it. In other words, turning ideas into reality, one to one, doesn’t work for me.
...." (bron: Spike Art Daily)

Arnulf Rainer #4


Arnulf Rainer aan het werk in zijn atelier op Tenerife(?). (bron: Jan Pieter Ekker)

Arnulf Rainer #3






Arnulf Rainer, 1956. (bron: Arnulf Rainer Museum)

donderdag, april 28, 2016

Arnold Böcklin #2

Arnold Böcklin in his studio (San Domenico, Villa Bellagio, circa 1900)

Käthe Kollwitz


Käthe Kollwitz in haar atelier, 1935.


Käthe Kollwitz in haar atelier, 1938. (bron: Wilma Takes a Break)

dinsdag, april 26, 2016

Derk Thijs #2








Atelier van Derk Thijs, 2013.

"Zou je je atelier kunnen beschrijven?

Het is een grote ruimte van acht bij acht meter. Hoog, met goed licht. De vloer is groen. Het is een anti-kraak atelier, en daardoor heeft het voor mij een gevoel van tijdelijkheid. Daarom heb ik geen zware meubels, maar eerder schragen met een deur erop. Het heeft iets heel voorlopigs.

Jouw werk gaat ook wel over dingen die de tijd kunnen weerstaan, en dan zit je juist op een hele tijdelijke plek.

Ja, maar ik vind het ook wel heel fi jn, als je verhuist word je gedwongen alles uit te zoeken en te evalueren. En meestal helpt dat. Ik vind nu al dat ik veel te veel dingen heb rondslingeren die half af zijn. Te veel geschiedenis, een soort ballast die je met je meesleept.
....
Stel, je zou dit atelier kunnen kopen. Zou je dat dan doen, is het je zo dierbaar?

Als ik het echt voor het kiezen had zou ik wel een atelier aan huis willen. En dan misschien wel buiten de stad. Ik heb nooit echt lang buiten de stad gewoond, maar het is wel zo’n gedachte, dat ik op het platteland zou willen wonen.

Vanwege het gebrek aan afleiding?

Ook voor de rust. Ik heb nu vaak het gevoel dat de continuïteit in mijn atelier zoek is. Maar dat komt ook door alle projecten en tentoonstellingen. Na een tentoonstelling kost het mij altijd moeite hier de concentratie te hervinden. Ik merk dat ik nu zelf ook een beetje als een toeschouwer zit te kijken naar wat er hier aan de hand is.

Jouw atelier heeft een vrij non-specifieke inrichting. Je ziet niet dat dit voor een bepaald type kunstenaar of voor een beeldhouwer of schilder is. Je ziet juist dat het alle kanten op kan gaan.

Dat is ook wel een beetje te breed nu. Als ik zelf de focus kwijt ben dan zit ik hier en weet ik echt niet meer waar ik moet beginnen. Ik ben eigenlijk al langer van plan om dit weer helemaal tot een schildersatelier te reduceren.

Waarom zou je dat willen, dat schildersatelier?

Omdat het dan gewoon helder is wat je moet doen als je binnenkomt. Dan hangt er een doek aan de muur en is het duidelijk dat je daar mee aan de slag moet gaan.

Maar als je dan kijkt naar wat dat oplevert, dan zijn dat alleen schilderijen.

Ja, en ik ben wel blij dat mijn uitkomst veel breder is, stiekem. Maar het kost me veel tijd om steeds te schakelen. Wat ik hier de meeste tijd doe, is best wel vaag voor anderen. Ik ben een beetje aan het lanterfanten en opruimen. Ik kan niet op zo’n rechtlijnige manier werken dat ik de hele tijd iets aan het doen ben. Het gaat meer met invallen. Vaak slingeren er al heel lang dingen op de grond en vind ik opeens een combinatie met twee objecten.
...." (uit: Studio Verweij. bron: De Hallen, foto's: Jordi Huisman)


Atelier van Derk Thijs, 2016.

"....
Hoe ziet jouw gemiddelde atelierdag er uit?

Ik kreeg vorig jaar het gevoel dat mijn atelierdagen te gemiddeld werden. Toen heb ik mijn atelier opgezegd en een tijdje buiten gewerkt, op telkens andere plekken. Nu heb ik een atelier in de buurt van de zee. Ik ben bang voor routine, geloof ik. Alles gebeurt maar 1 keer en dat is mooi.
...." (bron: We Like Art)

> Derk Thijs

Arman #3


L'atelier de peinture d'Arman.


Consumer Cascade dans l'atelier d'Arman à New York.


L'atelier de sculpture d'Arman. (bron: france inter, foto's: Marion Chanson)


L'atelier de peinture du sculpteur ARMAN dans sa villa de Vence : au mur ses dernières toiles intitulées 'Serious Paintings'.


L'atelier de sculpture d'ARMAN dans sa villa de Vence. (bron: Getty Images)

> Arman

vrijdag, april 22, 2016

Ugo Rondinone #3


(bron: blouiartinfo, foto: Kristine Larsen)


Ugo Rondinone at his Studio. (bron MUSE, foto: Guy Aroch)

Ugo Rondinone #2


Mt. Moriah Church, Harlem, New York, 2011.

"A notable Swiss-born modern artist has been revealed as the new owner of the Mt. Moriah Church at 2050 Fifth Avenue based on an article in today's Observer. After several religious and commercial entities looked at the space, the 48-year-old artist ended up buying the former church on 126th Street for a cash offer of $2.775 million. Mr. Rondinone now intends to restore the 15,550-square-foot of interior space into a community cultural center and apparently neighbors are quite happy at this recent turn of events." (bron: Harlem + Bespoke)


2050 5th Avenue.


Inside 2050 5th Avenue.


Ugo Rondinone's home and studio, 2014.

"There’s something particularly fitting about the conversion of Harlem’s Mt. Moriah Church by artist Ugo Rondinone. Long interested in conflations of the human and the spiritual through physical sculpture and architecture (particularly the artist’s ongoing Human Nature series of human rock sculptures installed last year at both Rockefeller Center and Gladstone Gallery), the space fuses its towering facade with both studio and exhibition space inside. Last week, Rondinone opened his studio and gallery, still under construction, for a private tour, showcasing the artist’s impressive architectural project, and his new exhibition in the space, a series of monochrome paintings by artist Wesley Martin Berg.

The former church, purchased by the artist in 2011 for $2.775 million, is in the middle of a nearly three-year renovation project, converting it into a dynamic live-work studio space that will, in its finished form, contain a private gallery space, which Rondinone himself will serve as curator for, on top of the artist’s personal living quarters and studio. The space follows in a running series of artist-curated spaces that have opened in the past year, including Julian Schnabel’s Casa del Popolo space, which opened last summer in the basement of the artist’s West Village home.
...." (bron: Art Observed)


The exterior of the church, 2014.


An Italian ceramic zebra holds court in the living room among Rondinone’s tree sculpture Bright Shiny Morning, 1997, Sarah Lucas’s phallic Oboddaddy 2, 2010, Valentin Carron’s cannon, Le Souffleteur, 2005, and, on the wall, from left, Peter Halley’s Stacked Rocks (Cinema Cavern), 1990, and Cady Noland’s metal newsprint works, Untitled, 1989, and her Untitled (The Lincoln Years), 1990. The covered chairs are by West.


Valentin Carron’s I Miss the 20th Century, 2006, hangs above Rondinone’s bed; 
Martin Boyce’s chair sculpture, Anatomy (for Saul Bass), 2003, sits below Verne Dawson’s Coronation, 2004.


A stained glass piece by Urs Fischer in the bathroom.


A West side table supports Fischer’s Sigh, Sigh, Sherlock!, 2004, and on the wall is Latifa Echakhch’s Frame, 2012.


In the dining area, Franz West chairs flank a table by Rondinone—on which rest maquettes for his upcoming “Seven Magic Mountains” installation—and on the wall are etchings by Paul Thek, 1975–1992, and Bruno Gironcoli’s sculpture, Head, 1964.


Rondinone’s living and dining area, with its soaring stained glass windows.


Ugo Rondinone, in 
his Harlem studio, with works in progress.

"Three years ago, while driving through Harlem, Ugo Rondinone spotted a for-sale sign on an abandoned Romanesque church with a stone facade, immense stained glass windows, and arched wooden double doors at the entrance. At the time, the 50-year-old Swiss artist was not in the market for real estate. He already owned a loft in the East Village and a storefront studio space in NoHo. He also had country homes with his companion of almost two decades, the poet John Giorno, in upstate New York and in Switzerland, and had just acquired a two-bedroom cottage on the North Fork of Long Island. Nonetheless, three weeks after first seeing the church, he plunked down $2.2 million to buy it.

Built in 1887 and designed by the architect Henry Franklin Kilburn, the 20,000-square-foot building was badly in need of repair. But, Rondinone says, “I just like an open space.” Two years later, he sold his loft, leased his studio to Karma (Brendan Dugan’s bookstore and gallery), and embarked on a $2 million gut renovation. “Somehow I thought it was a bargain,” he says, as he shows me around one day in late June. “I was naive. That $2 million turned into $4 million.” Still, he doesn’t regret it one bit. “I love the church. I can stay here for weeks without going out.”

Working with Alicia Balocco, the architect who had renovated his loft and studio, Rondinone divided the church into work and living spaces, including two guest apartments, and five studios (with a common kitchen) for visiting artists. He replaced the splintered street doors with translucent glass panels, sandblasted the facade, and fixed the broken front steps. Off the entry hall, in a high-ceilinged room with Moorish arches suggestive of a chapel, he installed an office and dedicated a large room opposite as a studio for Giorno. (The two have always maintained separate residences.)

Rondinone also restored what he calls the “fake Spanish tile” floor and abundant wood paneling along the several staircases and the hall outside the church’s former sanctuary. That space is now a studio so palatial that Rondinone can produce two or three exhibitions at a time there, or design his frequent museum shows using full-scale models instead of tabletop maquettes—even when they involve 20-foot-tall bluestone figures like those he showed last year at Rockefeller Center with the Public Art Fund.

A balcony that extended halfway over the sanctuary is gone now, as is a dropped ceiling that once covered a stained glass skylight three stories above. (Rondinone discovered it when he was looking at the site on Google Earth.) Clear glass panes bring daylight to the roughly 4,300-square-foot room, which has new white walls and a pristine wood floor. Smaller stained glass windows in the corners remain, as do painted moldings that trace the seams of the vaulted ceiling as piping does on a suit.
...." (bron: Wmagazine, tekst: Linda Yablonsky, foto's: Jason Schmidt)